ეს ამბავი დიდი ხნის წინ, ერთ სოფელში მოხდა. ეს სოფელი არც ერთ ქვეყანაში არ იყო, რადგან იმ დროს ჯერ ქვეყნები არ არსებობდა – ადამიანები პატარ-პატარა სოფლებში ცხოვრობდნენ: მიწაზე შრომობდნენ, პირუტყვს მწყემსავდნენ და საკუთარი სოფლის იქით რა ხდებოდა, არ იცოდნენ. მხოლოდ ბატონს ჰქონდა უფლება დაეტოვებინა ეს მიწა. დანარჩენებს თავისი საქმის კეთება და დღე და ღამ შრომა ევალებოდათ.
ამ სოფელს მინდისი ერქვა და ეს სახელიც ბატონის პაპის პაპის შერქმეული იყო. არავინ იცოდა, რატომ. მხოლოდ ის ახსოვდათ, რომ მათ წინაპრები მომთაბარეობის შემდეგ ამ ადგილას დასახლდნენ. ხალხს ზედმეტი კითხვებისთვის არ ეცალა – მთელ დროს სარჩო- საბადებლის მოპოვებებზე ზრუნვაში ატარებდნენ და მოწული მოსავლის დიდ წილს ბატონს უხდიდმნენ ხარკად.
სოფლის თავადს ლამაზი ცოლი ჰყავდა, რომელსაც ერთი ჩვევა ჰქონდა – სილამაზის შესანაჩუნებლად რძეში ბანაობდა ხოლმე. თოთოეული გლეხი ვალდებული იყო, ბატონისთვის რძე ყოველდღე მიერთმია. ბატონი სოფლის გვერდით, ბორცვზე აშენებულ მაღალი გალავნით შემორტყმულ ციხე-დარბაზში ცხოვრობდა. მისი ნათალი ქვის სასახლე მედიდურად გამოიყურებოდა სოფელს, სადაც უბრალო ხალხის თივით გადახურული ღარიბული ქოხმახები იდგა. თავადის სასახლეს აბჯარასხმული და ხმლებით შეიარაღებული რაზმი იცავდა. სოფლის ხალხს იარაღის ქონა ეკრძალებოდათ, თავადის რაზმი კი სხვა სოფლებდან მოყვანილი მეომრებისგან შედგებოდა, იმიტომ, რომ სოფლელები არ შეცოდებოდათ და თანაგრძნობის გარეშე აეკრიფათ ხარკი.
მინდისს თავისი ლგენდები და თქმულებებიც ჰქონდა: აქ ყველას სჯეროდა, რომ სოფლის სამხრეთით მდებარე უღრანი ტყით დაფარული მთა დრაკონებისა იყო, რომელთაც სასწაულმოქმედი ძალა ჰქონდათ. საკუთარი თვალით არავის ენახა დრაკონი. ღამ–ღამობით კი სოფლის თავზე უცნობი არსების ფრთების შხუილი ისმოდა. ამიტომაც, ღამით გარეთ გასვლას ვერავინ ბედავდა, ყველა საკუთარ ქოხში იყო შეყუჟული. მინდისის არც ერთ მცხოვრებს ღამის ვარსკვლევებით მოჭედილი ცა და მთვარე არ ჰქონდა ნანახი.
